Tussen Hier en Iets Groters

Wat ik zag, voelde en begreep toen mijn ego opzij stapte en de sluier tussen bewustzijn en lichaam even open ging

Wat is psychedelica?

De term psychedelica werd in de jaren vijftig bedacht door de Britse psychiater Humphry Osmond. Het woord komt uit het Grieks: psyche betekent geest of ziel en delos betekent tonen, onthullen. Dus letterlijk: laten zien wat er al in je zit.

Dromen kunnen soms een kleine hint geven van wat zich buiten het normale bewustzijn bevindt, maar veel onderzoekers vinden dat psychedelica veel dieper gaan. Ze leggen stukken van de geest bloot die je met geen enkel ander middel bereikt. Psilocybine, de werkzame stof in paddo’s, truffels en LSD worden door wetenschappers gezien als instrumenten voor het onderzoek naar bewustzijn. Net zo belangrijk voor de geest als een microscoop voor de biologie of een telescoop voor de ruimte.

Disclaimer

Dit is geen promotie om iets te gebruiken. Psychedelica zijn geen partydrugs. Ze zijn krachtig, intens en niet bedoeld voor impulsief gebruik. Je hebt een veilige omgeving nodig, begeleiding, voorbereiding en integratie achteraf. In klinische studies gebeurt dit altijd onder professionele supervisie en dat is niet voor niets.

Iedereen reageert anders. De ervaring kan diep, confronterend en overweldigend zijn. Dit is een verslag van mijn eigen bewustzijnsreis. Geen handleiding.

Mijn persoonlijke reis

Er bestaat geen beter woord dan psychedelisch voor wat ik meemaakte. Alsof je geest zegt: kijk, dit zit er allemaal.

Ik nam vijf gram truffels en een uur later nog drie. Thuis. Kaarsen aan. Muziek zacht. Twee matrassen op de grond. Ik had mijn intenties opgeschreven. Ik wist wat ik eruit wilde halen.

Samen met mijn vriend deden we een ademhalingsoefening. Na ongeveer drie kwartier voelde ik een duidelijke shift in mijn lichaam. We keken eerst naar visuals op tv en daarna naar de planten. Het was alsof ze ademden. Rustig. Ritmisch. Alsof ze eindelijk lieten zien wat ze al die tijd deden.

De reis begon toen ik de sjamanistische drums aanzette en mijn ooglapje opdeed.

De grot

Ik kwam terecht in een grot. Een plek die voelde als oertijd en tegelijkertijd als een oude ceremonieplek van een inheemse stam.

Daar ontmoette ik een oud klein vrouwtje. Ze hield de aarde vast en keek me aan met een blik die tegelijk zacht en krachtig was. Haar boodschap was eenvoudig: take better care of this world.

De aarde die ze vasthield klopte als een hart. En op dat moment zag ik dat werkelijk alles een hartslag heeft.

In een hoek verscheen een wolf. Hij keek me aan alsof hij wilde dat ik hem zou volgen. Dat deed ik. Zonder angst. Zonder weerstand.

Ik gaf me volledig over.

Tegelijkertijd kwam ik terecht in een droom die ik eerder had gehad. Alsof tijd niet lineair is, maar een veld waar alle momenten naast elkaar bestaan. Niet als een rij gebeurtenissen, maar als één grote laag waar je doorheen beweegt. (Een beetje zoals die scène in Interstellar.) Ik voelde dat ik op meerdere plekken tegelijk was: bij het vrouwtje, bij de wolf, in de droom en bij mezelf die dit alles bewust meemaakte.

De wolf bracht me naar een vrouwen ceremonie. Een geheime ruimte vol oeroude energie.Ik moest denken aan Women Who Run With the Wolves van Clarissa Pinkola Estés. Ze schrijft over La que Sabe. The one who knows.

Daar zag ik een vriendin die ik op Mallorca ontmoette. We zaten destijds in hetzelfde Airbnb complex (hoe toevallig?). Haar coaching is alleen voor de vrouwen die het weten. En ineens begreep ik precies welke vrouwen dat zijn

Vrouwen met wijsheid in hun botten.

Vrouwen die licht dragen.

Vrouwen die andere vrouwen wakker maken en hun innerlijke kracht herinneren.

Mijn vriend vroeg wat er gezegd werd, maar ik kon het niet in woorden vangen. Niet omdat ik het niet wilde, maar omdat het niet in taal paste. Er werd gecommuniceerd via zintuigen die wij normaal niet hebben. Onzichtbare lagen.

Het was duidelijk: dit was een ceremonie voor vrouwen die het weten.

De elfde dimensie

Op een bepaald moment zoomde ik uit. Niet alleen buiten mijn lichaam, maar buiten de aarde. Buiten het hele sterrenstelsel. Ik zag de aarde als een klein punt achter me.

Mijn vriend vroeg waar ik was.

Ik zei:

Ik ben in de elfde dimensie.

Het voelde alsof dat de enige juiste uitleg was. Mijn hogere zelf was aanwezig. Andere zielen ook. Niet als vormen, maar als bewustzijn. Tijd bestond niet.

De boodschap die binnenkwam was helder:

Dit is je laatste keer op aarde. Je ziel is rond. Je hoeft niets meer te worden. Je hoeft niets meer te doen. Just be.

Het voelde als thuiskomen. Alsof er een cirkel sloot.

Toen legde mijn vriend spontaan een kristal in mijn hand. Dat kristal trok mij terug alsof er een touw aan vastzat. Ik kwam eerst terug in de grot. Daarna in mijn lichaam. Mijn ogen gingen open en ik begon te gapen. Toen ik opstond voelde ik mijn organen weer. Mijn menszijn. Mijn lichaam dat terugstapte in dit leven.

Wat er bewustzijnstechnisch echt gebeurde

Veel mensen noemen dit ego-death, maar wat er bij mij gebeurde was geen instorting van het ego. Er was geen paniek, geen controleverlies, geen chaos. Het ego stapte niet uit, het stapte opzij. Alsof het zei: ga maar, het is veilig.

Ik kon meerdere perspectieven tegelijk ervaren. Ik kon symbolen begrijpen zonder taal. Ik voelde communicatie via zintuigen die niet fysiek zijn. Tijd speelde geen rol. En ik bleef aanwezig zonder te verdwalen.

Dit is geen ego-dissolution. Dit is ego-transcendentie: een staat waarin je bewustzijn groter wordt dan je identiteit, zonder dat je identiteit verdwijnt.

Wetenschappelijk gezien komt dit doordat het Default Mode Network tijdelijk vrijwel volledig stilvalt. Dat netwerk bevat je zelfverhaal, je tijdsbesef, je interne commentator. Als dat even wegvalt, blijft alleen pure waarneming over.

Spiritueel gezien heet dit contact met het hogere zelf. Ik heb eerder contact gehad met mijn hogere zelf, in andere vormen, maar dit was de meest realistische variant tot nu toe.

De stammoeder, de wolf en de ceremonie waren geen hallucinaties. Het waren archetypen uit het dieptebewustzijn. Structuren die opkomen wanneer het systeem volledig open staat én veilig voelt.

Waarom ik zo snel en zo diep ging

In mijn vrije tijd mediteer ik. Ik doe ademhalingsoefeningen. Ik leef bewust. Dat heeft invloed op hoe het brein functioneert.

Onderzoek laat zien dat mensen die regelmatig mediteren:

• een minder actief Default Mode Network hebben

• sneller loslaten

• makkelijker in diepe bewustzijnsstaten komen

• minder angst ervaren bij bewustzijnsverruiming

Meditatie maakt het brein flexibel. Psychedelica versterken dat proces. Daardoor voelde het voor mij niet alsof ik ergens in werd geduwd, maar alsof ik afdaalde naar een plek waar ik al vaker was geweest, alleen nu veel dieper.

De wetenschap achter dit alles

Psilocybine verandert in psilocine. Dat molecuul lijkt sterk op serotonine, een stof waarmee je hersenen communiceren. Psilocine bindt zich aan dezelfde receptoren maar opent patronen die normaal vastzitten.

Ons brein draait vaak op automatische programma’s. Een belangrijk netwerk daarin is het Default Mode Network. Dat netwerk houdt zich bezig met je zelfbeeld, je verleden, je toekomst en je interne stem.

Onder invloed van psilocine wordt dat systeem rustiger. De activiteit zakt. En ineens ontstaat er ruimte. Je hersenen maken nieuwe verbindingen. Je bewustzijn opent. Vrij. Speels. Zoals een kind dat nog niet in patronen denkt.

Daarom ervaren mensen tijdens zo’n reis diepe inzichten. Ze verliezen tijd. Ze verliezen hun oude verhaal. En vinden soms iets groters terug.

In onderzoek bij ernstige depressie zijn de resultaten indrukwekkend. Patiënten die jarenlang vastzaten in hun klachten ervaarden soms na één sessie een enorme verschuiving. Veel van hen waren binnen een week symptoomvrij. Een deel bleef dat maanden later nog steeds.

Meer wetenschappelijk onderzoek naar psilocybine, het Default Mode Network en bewustzijnsverruiming vind je bij het Psychedelic Research Centre van Imperial College London.

Respect the plant

Psychedelica zijn geen speelgoed. Geen shortcut. Geen middel om ongemak weg te drukken.

Het zijn oeroude geneeswijzen die in de juiste setting een enorme impact kunnen hebben. Eeuwenlang werden ze gebruikt door inheemse volkeren als onderdeel van rituelen waarin voorbereiding, stilte en begeleiding centraal stonden. Niet om te ontsnappen, maar om te leren. Om te helen. Om te luisteren. De plant werd gezien als een leraar.

Die lijn loopt nog steeds door: ze vragen voorbereiding, begeleiding en integratie. Ze kunnen je diep naar binnen trekken. En dat vraagt stabiliteit en volwassenheid.

En vooral één simpele regel: respecteer de plant.

Wanneer je dit werk op de juiste manier benadert, voelt het soms alsof de sluier tussen jou en je eigen geest even open gaat. Alsof je iets ziet dat normaal verborgen blijft.

De wetenschap onderzoekt dit steeds verder. En misschien is dat precies wat wij als mens horen te doen: blijven leren. Blijven openen. Blijven ontdekken wie we eigenlijk zijn.